১৯৯৯ চনৰ পৰা গঁড়ৰ সংখ্যা ৬৮% বৃদ্ধি, বাসস্থান সংকুচিত: ESZ কৰ্তনৰ পূৰ্বে বহন ক্ষমতা অধ্যয়নৰ দাবী

কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ব্যাঘ্ৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ চাৰিওফালে থকা পৰিৱেশ সংবেদনশীল মণ্ডল (ESZ) মাত্ৰ এক কিলোমিটাৰলৈ হ্ৰাস কৰাৰ প্ৰস্তাৱক লৈ বিতৰ্ক তীব্ৰতৰ হৈ পৰিছে। সংৰক্ষণবাদীসকলে যুক্তি দিয়ে যে এনে পদক্ষেপে দশক দশক ধৰি চলি অহা সুৰক্ষাক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিব আৰু স্থানীয় সম্প্ৰদায়ক জড়িত কৰি স্বতন্ত্ৰ অধ্যয়নৰ জৰিয়তে বৈজ্ঞানিকভাৱে বাফাৰৰ প্ৰস্থ নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব বুলি জোৰ দিয়ে। এই আবেদন জাৰি কৰা বালিপাৰা ফাউণ্ডেচনে গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে কাজিৰঙা এক বিশ্বব্যাপী প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু ইয়াৰ সুৰক্ষাৰ যিকোনো পৰিৱৰ্তন সম্ভৱতঃ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি প্ৰমাণৰ সৈতে বৈধতা প্ৰদান কৰিব লাগিব।

জখলাবন্ধা, কোহোৰা, বাগৰি আৰু বোকাখাটৰ দৰে চহৰ আশে-পাশে উন্নয়নৰ চাপ ইতিমধ্যে দৃশ্যমান হৈছে, য’ত অনিয়ন্ত্ৰিত নিৰ্মাণ, পৰ্যটন আৰু যান-বাহনে উদ্যানৰ সীমাৰ ওচৰত বিপজ্জনকভাৱে দখল কৰিছে। কিছুমান অঞ্চলত, বিশেষকৈ ছেকনি আৰু বোকাখাতত, ESZ আনুষ্ঠানিকভাৱে হ্ৰাস কৰাৰ পূৰ্বেও উদ্যানৰ পৰা এক কিলোমিটাৰতকৈও কম দূৰত্বত নিৰ্মিত উন্নয়ন থিয় হৈ আছে। সংৰক্ষণবাদীসকলে সতৰ্ক কৰি দিয়ে যে বাফাৰ সংকুচিত কৰিলে ঘৰচীয়া গৰু আৰু বনৰীয়া জাকৰ মাজত ৰোগ সংক্ৰমণকে ধৰি বিপদ তীব্ৰতৰ হ’ব, আৰু বাৰিষাৰ বানপানীৰ সময়ত প্ৰাণীয়ে কাৰ্বি আংলং পাহাৰৰ ওখ ঠাইলৈ যাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা জটিল বন্যপ্ৰাণী কৰিডৰত ব্যাঘাত জন্মাব।

কাজিৰঙাৰ সংৰক্ষণৰ সফলতা উল্লেখযোগ্য: ১৯৯৯ চনত ১,৫৫২ টাৰ পৰা ২০২২ চনত ইয়াৰ গঁড়ৰ সংখ্যা ২,৬১৩ লৈ বৃদ্ধি পাইছে, হাতীৰ সংখ্যা ১,২০০ ৰ ওপৰত, ২০২৪ চনত বাঘৰ সংখ্যা ১৪৮ লৈ বৃদ্ধি পাইছে, আৰু বনৰীয়া ম’হৰ সংখ্যা ২,৫০০ ৰ ওপৰত। এই বৃদ্ধিৰ বাবে আনুপাতিকভাৱে অধিক ঘাঁহনি, জলাশয় আৰু পানীৰ সম্পদৰ প্ৰয়োজন। বিশেষজ্ঞসকলে সতৰ্ক কৰি দিয়ে যে বৈজ্ঞানিকভাৱে ভিত্তি কৰা বাফাৰ আৰু নিবেদিত বহন ক্ষমতা অধ্যয়ন অবিহনে উদ্যানখনৰ পৰিৱেশ ভাৰসাম্য বিপদত পৰিব পাৰে।

উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ২০২২ চনৰ নিৰ্দেশত সুৰক্ষিত অঞ্চলসমূহৰ চাৰিওফালে অবিকল্পিতভাৱে ১০ কিলোমিটাৰ বাফাৰৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে, ২০২৬ চনত গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ে পুনৰ নিশ্চিত কৰিছে। সংৰক্ষণবাদীসকলে আহ্বান জনাইছে যে এক বিস্তৃত অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ নোহোৱালৈকে এইটো বৰ্তাই ৰাখিব লাগে, যাতে কাজিৰঙাৰ বন্যপ্ৰাণীয়ে নিৰাপত্তাৰ বাবে নিজৰ প্ৰাচীন পথসমূহ ধৰি ৰাখে আৰু অসমৰ উন্নয়নৰ লগতে ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্যৰ সৈতে আপোচ নকৰাকৈ আগবাঢ়ি যায়।