জ্বৰ নামিব নোৱাৰিলে চিকিৎসালয়লৈ যাওঁক তত্‍ক্ষণাত

বৰ্তমান সময়ত বহু ৰোগীয়ে চিকিৎসালয়ত ভিৰ জমাইছে, যাৰ জ্বৰ সাধাৰণ পেৰাছিটামলৰ দৰে ঔষধে সহজে নামিব পৰা নাই। চিকিৎসকে কয়, ইয়াৰ কাৰণ ঔষধৰ অকাৰ্যক্ষমতা নহয়, বরঞ্চ ভাইৰাছ সংক্রমণৰ প্ৰকৃতি আৰু ৰোগীৰ শৰীৰিক অৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।

পিএছআৰআই চিকিৎসালয়ৰ জরুৰী বিভাগৰ প্ৰধান ডাঃ প্ৰশান্ত সিনহাই ক’লে, “এই বৰ্ষৰ ভাইৰাছ সংক্রমণ বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত অধিক তীব্ৰ আৰু দীঘলীয়া। ফলত মাত্ৰ পেৰাছিটামলৰে জ্বৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো কঠিন হৈ পৰিছে।”

ডাঃ সিনহাই বুজাই দিছে যে, শৰীৰত পানীৰ অভাৱ, অপুষ্টি, ঔষধৰ ভুল ব্যৱহাৰ আৰু সময়মতে ঔষধ নখোৱাৰ ফলতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ কমি যায়। ডেংগু, ফ্লু, টাইফয়েড আৰু বেক্টেৰিয়াজনিত সংক্রমণৰ বাবেই এনে জ্বৰ হ’ব পাৰে, যি মাত্ৰ পেৰাছিটামলে নিয়ন্ত্ৰণ নকৰিব পাৰে।

আন এজন বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকে কয়, “পেৰাছিটামল মূৰখনৰ তাপমাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, কিন্তু যদি ভাইৰাছ বা বেক্টেৰিয়াই শক্তিশালী হয়, তেন্তে জ্বৰ আংশিকভাৱে কমিব পাৰে কিন্তু সম্পূৰ্ণ কমি নাযায়।”

চিকিৎসকে পৰামৰ্শ দিছে যে, যদি ৪৮ ঘণ্টা ধৰি জ্বৰ থাকে আৰু ঠিক মতে ঔষধ খোৱাৰ পাছতো জ্বৰ নতুলে বা ১০২–১০৩ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইটতকৈ বেছি হৈ থাকে, তেন্তে অবিলম্বে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগিব। বিশেষকৈ মূৰ বিষ, বুকু বিষ, শ্বাসকষ্ট, বমি, ছালত ফুসকুৰি, পেট বিষ বা অস্বাভাৱিক দুৰ্বলতা দেখা দিলে দেৰী নকৰি চিকিৎসা আৰম্ভ কৰিব লাগিব।

শিশু, বৃদ্ধ, ডায়বেটিছ, হৃদৰোগী আৰু ৰোগপ্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কম থকা লোকসকলৰ বাবে সাধাৰণ জ্বৰও গুৰুত্বপূর্ণ, য’ত তৎক্ষণাত চিকিৎসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰা উচিত।

চিকিৎসকে আৰু কয় যে, কেৱল ভাইৰাছ নহয়, নিউমোনিয়া, ইউৰিনাৰী ট্রেক্ট ইনফেকচন বা টাইফয়েডেও দীঘলীয়া জ্বৰ অনা পাৰে। সেয়া বাবে মাত্ৰ জ্বৰ নামোৱা নহয়, তাৰ উৎস চিনাক্ত কৰাটো বহুতেই প্ৰয়োজন। ৰক্ত পৰীক্ষা, ডেংগু বা ফ্লু টেষ্ট আৰু এক্স-ৰে জৰিয়তে ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা উচিত।

যদি বেক্টেৰিয়াজনিত সংক্রমণ ধৰা পৰে, তেন্তে চিকিৎসকে এণ্টিবায়োটিক দিব পাৰে। কিন্তু নিজে নিজে কোনো এণ্টিবায়োটিক বা শক্তিশালী ঔষধ নখোৱাটো বিশেষকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি চিকিৎসকে সতৰ্ক কৰিছে।

শেষত, চিকিৎসকে কয়, হালকা জ্বৰত পেৰাছিটামল এতিয়াও কার্যকৰ। কিন্তু দীঘলীয়া জ্বৰ বা শৰীৰিক অৱস্থা অবনতি হ’লে, ঔষধত নিৰ্ভৰ নকৰাকৈ তৎক্ষণাত চিকিৎসা আৰম্ভ কৰা প্ৰয়োজন। জ্বৰক অবহেলা নকৰি তাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কাৰণ চিনাক্ত কৰি চিকিৎসা কৰাটো জীৱন ৰক্ষাৰ একমাত্ৰ উপায়।