জুবিন গাৰ্গৰ ‘মায়াবিনী’ত আছে আধ্যাত্মিক দৰ্শন! মাজুলীৰ সত্ৰাধিকাৰৰ ব্যতিক্ৰমী ব্যাখ্যা

অসমীয়া সংগীতৰ কালজয়ী সৃষ্টিসমূহৰ মাজত নিহিত থকা গূঢ় আধ্যাত্মিক সত্যক উন্মোচন কৰাটো এক বিৰল প্ৰয়াস। প্ৰাণৰ শিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ অকাল মৃত্যুৰ পাছত অসমীয়াৰ প্ৰাণৰ গীত হৈ পৰা ‘মায়াবিনী’ৰ মাজতো আধ্যাত্মিক দৰ্শনৰ সন্ধান বিচাৰি পালে মাজুলীৰ শ্ৰীশ্ৰী দক্ষিণপাট সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰীশ্ৰী ননীগোপাল দেৱ গোস্বামীয়ে। জুবিন গাৰ্গক কেৱল এজন শিল্পী নহয়, বৰঞ্চ আধ্যাত্মিক চেতনাৰে পুষ্ট এজন মনিষী হিচাপে অভিহিত কৰি সত্ৰাধিকাৰগৰাকীয়ে কয় যে এই গীতটো প্ৰেমৰ আৱৰ্তত সোমাই থকা এক আধ্যাত্মিক দৰ্শনহে। শিল্পীজনৰ সৃষ্টিৰ মাজত কেনেকৈ মহাজাগতিক সত্য আৰু ঐশ্বৰিক চেতনা প্ৰতিফলিত হৈছে, সেইটোৱেই এতিয়া বিশেষ চৰ্চাৰ বিষয় হৈ পৰিছে।

গীতটোৰ প্ৰতিটো শব্দৰ অন্তৰালত থকা আধ্যাত্মিকতাক বিশ্লেষণ কৰি সত্ৰাধিকাৰগৰাকীয়ে উল্লেখ কৰে যে “মায়াবিনী ৰাতিৰ বুকুত” মানেই হ’ল মায়ামোহেৰে আৱৰি থকা এই পৃথিৱীৰ অন্ধকাৰ। এই অন্ধকাৰৰ মাজত দেখা পোৱা “তোমাৰ ছবি” হ’ল সেই পৰমাত্মা বা কৃষ্ণৰ প্ৰতিচ্ছবি, যিয়ে সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড পৰিচালনা কৰিছে। তেওঁৰ মতে, জুবিনে এই গীতটোৰ জৰিয়তে কেৱল পাৰ্থিৱ প্ৰেমক বুজোৱা নাই, বৰঞ্চ মায়াৰ বন্ধন ফালি কেনেকৈ পৰমেশ্বৰৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিব পাৰি, তাৰেই এক আভাস দিছে। শিল্পীগৰাকীৰ এই আধ্যাত্মিক দৃষ্টিকোণে তেওঁৰ সংগীতক এক সুকীয়া মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে।

তদুপৰি গীতটোত ব্যৱহৃত ‘পোহৰ’ আৰু ‘সূৰ্য’ৰ প্ৰসংগটোক জ্ঞানৰ প্ৰতীক হিচাপে সত্ৰাধিকাৰগৰাকীয়ে দাঙি ধৰে। জুবিনে হৃদয়ৰ মাজত সূৰ্যৰ নদী বৈ যোৱাৰ যি কল্পনা কৰিছিল, সেয়া আচলতে মানুহৰ মনৰ পৰা অজ্ঞানতাৰ আন্ধাৰ আঁতৰি জ্ঞানৰ উদয় হোৱাৰেই এক প্ৰতিচ্ছবি। এই ব্যাখ্যাই জুবিন গাৰ্গক কেৱল এজন সংগীতজ্ঞ নহয়, বৰঞ্চ এগৰাকী আধ্যাত্মিক সাধক হিচাপেও প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। ‘মায়াবিনী’ৰ দৰে এক জনপ্ৰিয় গীতক সত্ৰাধিকাৰগৰাকীয়ে যি গভীৰতাৰে বিশ্লেষণ কৰিলে, সেই কথাই এতিয়া সংগীতপ্ৰেমীৰ মাজত এক নতুন চিন্তাৰ খোৰাক যোগাইছে।